تقدیم به دستان مهربان مهربانترین مهربان

شهادت میدهم در چشم های خیست افتادم

از آن وقتی که دیگر چشم ها رفتند از یادم

شهادت میدهم اصلی ترین رکن جهان هستی

به اکسیژن ؟ نه ! محتاج نفس های تو این هستی

شهادت می دهم که مرکز دنیا ضریح توست

شهادت می دهم مردی که می آید شبیه توست

شهادت می دهم به قلبهامان عشق می دادی

کمی لبخند از باب الرضا(ع) تا صحن آزادی

نفس هامان برایت شعر می شد قافیه : باران

و شاعر میشدند اینجور کل مردم ایران

غزل یک جور میریزد به پایت اشک هایم را

قصیده جور دیگر می کشد سمت تو پایم را

*

کبوتر تا کبوتر آسمان را دور خواهم زد

به عشق تو تمام کهکشان را دور خواهم زد

به دنبال دو دست مهربانت هر سحر ، هر صبح

زمین را دور خواهم زد ، زمان را دور خواهم زد

*

کبوتر تا کبوتر آسمان را دوست میداری

تو آن مردی که کل کهکشان را دوست می داری

تو خورشیدی ولی با این همه نامهربانی ها

زمین را دوست میداری ، زمان را دوست میداری  

تو آن مردی که کل مردم ایران ... نه ! دنیا را

و دستان ضعیف نا توان را دوست می داری

قسم خوردند بی شک تو امام مهربان هستی

از این رو هرچه دست مهربان را دوست می داری

*

کبو تر تا کبوتر آسمان را دور خواهم زد

به عشق تو تمام کهکشان را دور خوام زد

شهادت می دهم اصلی ترین رکن جهان هستی

به اکسیژن ؟ نه ! مهتاج نفس های تو این هستی

تقدیم به ...

حالا که دلی واله تر از ولوله داری

بد جور از آرامش قلبم گله داری

در عمق نگاهت که به چشمم گره خورده است

طوفان خطرناک تر از زلزله داری

چندیست که از آمدنم ٬ رفتنم ٬ از من

از دلهره های غزلم فاصله داری

افسوس پشیمان شدی و چشم به راهی

انگار نه انگار دراین قافله داری

هر شب به غزل خوانی خورشید می آیم

موسیقی پر شور تر از هلهله داری

تا عمق نفس های تو یک روز می آیم

خندیدی و گفتی که :"تو هم حوصله داری "

***

بد جور از آرامش قلبت گله دارم

حالا که دلی واله تر از ولوله دارم

آب می شوم از آه های نیمه شب کشیده ی نهانیت

سجده گاه ها هنوز بی قرار سجده هات مانده اند آه

رفته ای و قرن هاست می تپند در سکوت بی نشانیت

آسمان که تا ابد شکسته حال و شرمسار دست های توست

دست های از ازل به سوی آسمان بلند استخوانیت

سال هاست که کبوتران خسته ی بقیع زار می زنند

بر کبود بال های کفتران کربلای نوجوانیت

موج موج می خروشی از کنار خیمه گاه و صبر می کنی

آسمان زمین و آفتاب هم نداشت تاب جان فشانیت

غل به دست و پات بسته اند و می کشند و می برند تا مگر

چند لحظه ای تو را جدا کنند از مکان لامکانیت

صفحه صفحه آب می شوی و پر غرور ماندگار می شوی

در میان آیه آیه نور در صحیفه های جاودانیت

یکی دو ماه پیش وقتی از کنار یکی از باغچه های دانشکده رد می شدم چشمم به یه لاک پشت کوچولو افتاد که با کلی ترس سرشو آورده بود بیرون و داشت دور و برشو می پایید و با ماژیک آبی روی لاکش نوشته شده بود :                  

                                                         سلام

بشکن میان دست هایم بغض مشتت را

برگرد بردار از کنارم لاک پشتت را

برگرد دیگر عشق بی ترتیب و آداب است

حالا که دستانت ، دلت این قدر بی تاب است

وقتی به موهایم گل نرگس می آویزی

اصلا نمی دانم چرا این قدر پاییزی ـ

من را میان خاطراتت رنگ می کردی

می خواستی باور کنم که بر نمی گردی ؟

می خواسی باور کنم که دوستم دا ...نه !

می خواستی لبریز باشم از خودت یا نه ؟

این روز ها این جور با من تا نکن ای مرد

مثل همیشه سر بلند و مهربان برگرد

برگرد بردار از کنارم لاک پشتت را

یکبار دیگر فاش کن اسرار مشتت را

برای چشم هایمان

چندیست آسمان دلم ابری است

دریا به یاد چشم شما آبی است

وقتی نگاه می کنیم از دور

این روز ها هوای ترا دارم

دلتنگ چشم های تو ام ـ بد جور ـ

این روز ها تمام غزل هایم

شیرینی لبان ترا دارند

چندیست چشم های غم اندوهم

با یاد چشم های تو می بارند

رنجیده ام از این که نمی آیی

رنجیده ای از این که ... نمی دانم

شاید برای اینکه قسم خوردم :

تا آخرش کنار تو می مانم

بگذار دست های نجیبت را

بر روی شانه های غم انگیزم

حالا بیا که از نفست گرمم

حالا که از لبان تو لبریزم

***

زل می زنم به آمدنت از دور

داری نگاه می کنیم اما ...

این روز ها هوای ترا دارم

آبی ترین بها نه ی  دریا ها

آن قدر ها هم که فکر می کنی

بچه نیستم

تا نفهمم که دست های پدر بوی نفت نمی داد و

گیس های مادر در کوره های زغال سنگ دوران کربونیفر سفید نشده است

یا

عروسک خواهرم هنوز بوی نفت نگرفته است و

می خندی ...

آن قدر ها هم که فکر می کنی

بچه نیستم

تا دست های پدر را ...

حتی اگر بچه باشم

آن قدر ها عجیب نیست که باور کنی

بعضی ها

درست چند درجه آنطرف تر از مدار رأس الانسانیت

ساعت هاشان را با تیک بمب های ساعتی تاک می کنند

تا ترا از خاطرات خواهر پاک کنند

شاید باور نکنی

اگر

یک روز صبح به جای مدرسه

از توی جیب آقای نمی دانم اسمش چیست سر در بیاوری و

تازه بفهمی دنیا دست کیست

حالا دیگر می توانی دست هایت را مشت کنی و

بدون هیچ بهانه ای

کره ی زمین را از هرچه مدار رأس السرطان است پرتاب کنی بیرون

نگذار بغض گلویت را بفشارد

بی قراری نکن

آرام باش

هنوز کسی یا حسین (ع) می گوید

هنوز نصر الله زنده است .

از انفجار سرت تکه تکه ی بدنت

از آن شبی که مرا در خودت رها کردی

و سرنوشت مرا چند ضلع تا کردی

همان شبی که دلم تاپ تاپ تنگ تو بود

دوباره سینه ی من قبضه ی تفنگ تو بود

و تند تند دویدم که باز ...خندیدی

و اشک های نیافتاده ی مرا دیدی

دوباره آمدم از پله ها بیفتم و تو ...

دوباره لفظ خداحافظی نگفتم و تو ...

و زور کاسه ی آبی که توی دستم بود

برای آمدنت آه باز هم کم بود

به آخرین هیجانی که آرزوی تو بود

نگاه می کند آن زن که رو به روی تو بود

زنی که از تو و از دست هات فاصله داشت

از اننفجار سرت از نبودنت گله داشت

دوای بی اثر درد من خداحافظ

ازل ترین غزلم مرد من خداحافظ

بیا که قلب من امروز بی تو اشغالیست

و جای قلب تو در انفجار من خالیست

هنوز بوی گل یاس می دهد بدنت

شروع می کنم از آخرین نیامدنت

مثل همیشه ساکت و کم حرف و آرامی

من دوستت دارم دوباره چشم بادامی

و تو که انگار این طرف تر هم نمی آیی

نه نامه ای ...نه حرف جذابی ...نه پیغامی ...

تقدیم به او که هیچگاه ...

نمی دانم تا کجای دنیا می خواهی پشت سر خودت بکشانیم

دیگر

تمام قصه های مادر بزرگ نیز غمگین شده است

شنگول و منگولی نیست تا آخر ماجرا را عوض کنی و ...

حتی لوبیای سحر آمیزی

انگار

تمام اتفاق ها می خواهند برعلیه من بیفتند

حتی چشم های تو

.

.

. 

مشكل خود منم كه سلامم قبول نيست                

  تقصير گنبد و تو اذن دخول نيست

مشكل خود منم كه دلم لنگ مي زند                

    وقتي به پاي دامنتان چنگ مي زند

حالا كسي نشسته كنار ضريح تو                        

   مردي شبيه شر شر باران شبيه تو

مردي كه باز بغض گلويش شكسته است               

  دل در ضريح خسته آقا نبسته است

يك گوشه آن طرف تر باران دلش گرفت                

 آقا كه رفت باز خراسان دلش گرفت

آقا كه رفت دست من و او غريب بود                 

  و چشم هاي خيس كسي نا شكيب بود

آقا سلام مي كنم آقا سلام من ...              

               يك شيعه ي مردد پر اتهام من

حالا قدم قدم به تو نزديك مي شوم                

   تا عشق تا حرم به تو نزديك مي شوم

آقا ببخش من كه ترا دوست داشتم                

     رفتم غريب و خسته ترا جا گذاشتم

آقا ببخش من كه سلامم قبول نيست              

  تقصير گنبد و تو و اذن دخول نيست

مشكل خود منم كه دلم لنگ مي زند                 

   وقتي به پاي دامنتان چنگ مي زند

تقدیم به رسول مهربانی

آن شب چرا بی وقفه باران آسمان بارید

از آخرین بغض زمستان آسمان بارید

آن شب نمی دانم چرا بی وقفه حتی بر

بی رحمی خار بیابان آسمان بارید

*

مردی که آمد مهربانی های دنیا را

با چشم های مهربان ِ آسمان بارید

مردی که از دیروز تا امروز تا فردا

تا آخرت در نا گهان ِ آسمان بارید

مردی که می آمد و دستان صبورش را

در گوشه ای از بی کران ِ آسمان بارید

باران گرفت و رود ها در رودها گم شد

آن شب خدا از آسمان ِ آسمان بارید

*

آن شب کسی آمد که همراه نفس هایش

شیرین تر از آیات قرآن آسمان بارید

چشمان او گیرا تر از چشمان مادر بود

از بیت بیت شعر های خسته ام سر بود

از بیت بیت شعر های خسته ام اما ...

شیرین ترین سر گرمیش فردا پدر پر بود

آنشب حدود ساعت ...یادم نمی آید

اما دوباره حس و حالش جای دیگر بود

*

یک –نامه آمد از نگاه مادرم خواندم

آنطور که معلوم می شد توی سنگر بود

می گفت دارد از هوا باروت می بارد

این آخرین پیغام شب های منور بود

با این همه انگار از آنجا نمی ترسید

انگار دنیایش خلاصه در همان ور بود

*

یک نامه بر گشت و تمام خانه مان را برد

آنسوتر از دیوار ها آنجا که بهتر بود

مادر نوشت امشب هوای خانه دلگیر است

وقتی تو بودی شمعدانی ها معطر بود

وقتی تو بودی آسمان هم مهربان و شاد  

دور سرم می گشت دریا هم موقر بود

*

دو نامه آمد دخترم حالش چطو ...افتاد

آنروز بابا مثل من حسش مکدر بود

بابا چرا ناراحتی یک کم بخند اصلا

این اتفاقات این نبودن ها مقدر بود

 *

سه برق آمد مادرم بغضش نمایان شد

معلوم شد این نامه از جنس کبوتر بود

معلوم شد از قافله می خواست برگردد

یک زن که کل هستیش یک خنجر و در بود

معلوم شد ...نه من نفهمیدم ولی انگار

مضمون آن نامه همین یک بند آخر بود

*

ده نامه ...نه این بار یک اسب سفید آمد

هی زنگ زد بعدش مخاطب اشک مادر بود

یک چفیه یک ساک و دو تا انگشتر و قرآن

حالا تمام ارث بابا :

                        بغض دختر بود

زل زد به سمت خیمه کسی دیر کرده است

 انگار چند ثانیه تاخیر کرده است

زل زد به سمت سایه ی مردی که می رود

 مردی که باز دست به شمشیر کرده است

بانو ببار صبر چرا مدتیست که

بغضت به زور توی گلو گیر کرده است

این بیت های خسته ی من باز بی ادب

 از چشم های سرخ تو تقدیر کرده است

بانو چقدر ثانیه ها با تو دشمنند

بانو چرا زمانه ترا پیر کرده است

هی اشک اشک اشک و هی صبر صبر صبر

زل می زند به خیمه کسی دیر کرده است

شعری که بعضی ها شک دارند در مورد ایشان سروده شده باشد

هی بال و پر زدم برسم تا ضریح تو

هی آمدم نیایم اما ...ضریح تو

من سال هاست منتظرت ایستاده ام

در امتداد ثانیه ها با ضریح تو

آقا! چقدر خسته و تنهاست صبر کن

مظلوم مانده در کف این ها ضریح تو

پایین غمی به وسعت یک آسمان دخیل

بالا کسی شبیه تو بالا ضریح تو

هق هق دخیل بسته ام و زار زار زار

اینجا دلی شکسته و آنجا ضریح تو

حالا نگاه می کنم از کنج آسمان

من  آفتاب   پنجره   آقا   ضریح   تو

***

یک عمر منتظر شدم و اشک اشک اشک

یک عمر پر زدم برسم تا ضریح تو

مثل همان عکسی که حالا کنج آن قاب است

ساکت شدی آرامتر از هرچه مرداب است

خسته شدم از شعر از جنجال شاعر ها

از هرچه نیما هرچه قیصر هر چه سهراب است

آن چشم هایی که برایت ناز می کردند

یک چند سالی می شود درگیر گرداب است  

یک چند سالی می شود که رفته ای اما

بد جور قلبم میزند بد جور بی تاب است

سارا نشسته آنطرف تر اشک می ریزد

هر شب همان وقتی که دارا غرق در خواب است

هی گفت هرگز دل به تو هرگز نمی بندد

هی پا فشاری کرد هی تاکید اما بست

*

حالا مربع را کمی با فاصله بنویس

لطفا سر خط :

                  عاشقش هستم ...ولی او نیس   - ت

پیدا نمی کنم غزلت را چرا فقط -

من منتظر به یاد تو باشم شما فقط -

احساس می کنی که به من لطف کرده ای

از این که ایستاده ای اینجا و تا فقط -

اصرار می کنم که همیشه برای من

اینجا بمان تو می روی آقا و یا فقط -

یک لحظه صبر می کنی و چند لحظه بعد ...

من گیر می کنم وسط تو ... خدا .. فقط

هی اخم می کنی و بهانه می آوری

من معترف شدم که در این ماجرا فقط -

تقصیر ها به گردن من بود و باز تو

رفتی بدون من ..ولی ..اما ...

                                     بیافقط.

زخم ها جان گرفت و بابا رفت

مادر آمد سه دور دور سرش

آب و قرآن گرفت و بابا رفت

شانه های برادرم ناگاه

شکل طوفان گرفت و بابا رفت

تا سر کوچه می دویدم و بعد

کوچه پایان گرفت و بابا رفت

یک نفر آمد به جای پدر

چند تا نان گرفت و بابا رفت

یاس های حیاط پژمردند

قلب گلدان گرفت و بابا رفت

قاصدک ها یکی یکی رفتند

باد جریان گرفت و بابا رفت

ناگهان بغض آسمان ترکید

ابر ؛ باران گرفت و بابا رفت

 به نام او که سپید است                                                

 نمی  دا نم با ید از کجا شروع کرد فقط این را می دا نم  که با ید قلم در دست بگیرم و بنو یسم  و خود را به

خدای بزرگ بی همتا بسپارم تا آنچه باید بر قلم بیاید و تقریر شود  تا شاید روزی بشود از آن ها بهره ای برد .

این روزهای گرم تا بستان را با خوا ندن کتا ب ها وزندگی نا مه های ائمه ی اطهار (ع) می گذرانم که وقتی

قرآن را چاشنی آن می کنم تا زه احساس می کنم دارم چیزی از ندا نسته ها یم را کم می کنم در حا لی که در

 ندانسته ها یم غرق میشوم .و به قو ل آ ن دوست عزیزم می خوانم تا بروم می روم تا گم شوم گم شوم تا پیدا

شوم .اما نمی دانم روزی می رسد که پیدا شد یا نه.آنچه مسلم است تازه فهمیده ام که باید خواندتا فهمید . قبل از

آن باید فهمید تا خواند ونمی دانم چرا خداوند بزرگ مرا یاری کرد تا بخوانم وچرا به من این استحقاق را داد

درحالی که ارزشش را نداشتم محبت کرد درحالی که نا شکریش می کر دم و حالا تنها و تنها وتنها  می توانم

بگویم  ما عرفناک حق معر فتک و ما عبد نا ک حق معرفتک .

       تنها چند دقیقه ای به نیمه شب با قیست ماه را می شود از لا به لا ی  میله های پنجره ای که  دو نیمه اش

کرده اند دید .سایه ی  درختی که روی شسشه افتاده و تکان می خورد حاکی از این است ا ز این است که

بیرون از این چهار دیواری زندگی جریان دارد در حالی ما اینجا یا خوابیده ایم یا می ترسیم از آمدن .......

ترسم از این است که روزی برسد که راه را اشتباه رفته باشم و بیهوده دست و پایی زده باشم که گرچه دست و

پا زدن و به نتیجه نرسیدن بهتر از نشستن ودست روی دست گذاشتن است .

زندگی حکیما نه ی حضرت علی (ع)این جوانمرد بزرگ تاریخ موی را بر تن راست می کند .ومظلومیت

زهرای مرضیه(س) نیروی تعقل را از انسان میگیرد .آیا به راستی می شود مردی به این وسعت و زنی به

این بیکرانی باشد وآیا وقتی بی کرانی با بی انتهایی می آمیزد نتیجه اش کدام بی انتهایی است کدام دریا یی است

که با تما م پر آب بودن و بی کران بودنش  می خواستند لب تشنه اش بگذارند.آیا اگر کسی را مظلوم یافتیم

باید به حق او تعدی کنیم واحساس کنیم چه قدر منصفا نه قدم بر داشته ایم وچه قدر عادلانه سخن رانده ایم وچه

خوب مردمانی هستیم .ای کاش هم اکنون می دا نستم این بشر این موجود دو پای سر نوشت بر با دده برروی

چه حسابی چها می کند  وبا کدام قانون ومدرک حرف می زند عمل می کند خا نمان سوزی می کند فریاد می

زند طغیان می کندوآخر سر هم میگوید :نحن ومصلحون ......الا انهم هم المفسدون ولکن لا یشعرون.

             امید وارم خداوندبزرگ به آن عظمت بی پایان فاطمه ی زهرا (س)وابیها وبعلها وبنیها به همه ی ما

توفیق ارزانی دارد تا آن باشیم که شایدوآن کنیم که بایدوبه سهم خود هر چند کم وکوچک کاری کنیم که موجب

رهاییما ن باشد فی ادنیا و الاخره .

                                                        آمین و هزاران آمین

                                                                                      مرضیه مرادی 19/6/1384

.

مال من باش مال این ها نه

آبرو ریزی است اخم نکن

جر نزن مرد باش این جا نه

چشم ها خیره اند جایش نیست

لج نکن هیس !جنگ و بلوا نه

فقط امروز عاشقت هستم

اگر امروز رفت فردا نه

فکرکردم به تو بگویم که

دوستت دارم آه اما نه

تو که مردش نبودی از اول

پس چرا عاشقم شدی ها ؟ نه

کیست این که نشسته آنور تر

دست در دست تو خدایا نه

توی چشمم نگاه کن رک باش

یک کلام عاشقی بله یا نه؟

نه ؟!همین ؟حرف آخرت این است

با بقیه بله و با ما نه

زیر حرفت نزن نرو نامرد

بعد یک عمر عشق حالا نه

تقدیم به تک برادر و استاد عزیزم محمد كه عشقش به من هميشگي است :

با اين كه در چشمت مردد مي شود مرگ

از لابه لاي نرده ها رد مي شود مرگ

پايان آدم ها دو نقطه : جاي خالي ....

پر كن !اجازه ؟ بله ! شايد مي شود مرگ

امروز من هم مثل تو دلشوره دارم

از اين كه يك شب بين ما سد مي شود مرگ

من مطمئنم بي تو حتي زندگي هم

وقتي صداي پايش آمد مي شود مرگ

ده ،بيست،سي،چل ،آمدم پنجاه برگرد

قايم شدي ؟ بشمار تاصد مي شود مرگ

بگذار در چشمان تو من را ببيند

مي دانم از كارش مردد مي شود مرگ

دلتا مساوي چا ر،آ،سه،كسر ب ۲

مرضيه منهاي محمد ميشود مرگ

مرگ =محمد - مرضيه

هزار سال مرگ و انتظار بعد جنگ

هزار سال قبضه ی تفنگ و تیر و مین

هزار سال زندگی بدون من همین

و مرد من همیشه هیچ کس  نداشته است

همان کسی که تازه پا به سن گذاشته است

و مرد من که رفت عاشقی بلد نبود

درست مثل دیگران زیاد بد نبود

درست مثل دیگران دوباره بر نگشت

 ورفت و آن سوار پاره پاره بر نگشت

 و رفت و مادری هنوز زار می زند

ویک نفر مرا دوباره دار می زند

و رد پای کوچه نا پدید شد همین

و یک نفر کنار من شهید شد همین

شهید یعنی آینه شهید یعنی آب

درست مثل حرف آخر تو پشت قاب

تو نیستی و کوچه ها پر از عراقی است

و این جنون گر گرفته اتفاقی است

تو نسیتی و شمر ها کمین گرفته اند

و مار در میان آستین گرفته اند

ُُُُفراز های خاطرات من کجاست ؟

ومرد من شهید شد تفنگ من کجاست ؟

و مرد من همیشه انقلاب می کند

و آخرش دل مرا مجاب می کند

و آخرش دل مرا مجاب کرد و رفت

برای بار آخر انقلاب کرد و رفت

و من هزار سال در رسوب مانده ام

چه خوب خو گرفته ام چه خوب مانده ام

***

هزار سال مرگ و انتظار بعد جنگ

تمام کن دو نقطه : انفجار بعد جنگ

بادست هایی گر گرفته با دلی آتش                  

   این جا دلی یخ بسته و آن جا دلی آتش

عمه نگاهی مضطرب از موج تا دریا                   

      با با دلی آتشفشان بابا دلی آتش

حالا شما را می چکانم تا برقصانی               

   من را دو نقطه از خدا تا .. تا دلی آتش

امروز لب ، نیزه ، عطش ،امروز تنهایی          

  فردا غریبی ،بی کسی ،فردا دلی آتش

فردا تمام بچه ها بی قصه می خوابند                  

          فردا تمام مردم دنیا دلی آتـش

فردا کنار خیمه ای از جنس تنهایی                  

     کز می کنم با عمه با تو با دلی آتش

آقا شبیه گریه های تلخ عاشورا                        

         آقا سری بالای نی آقا دلی آتش

حالا تمام کوچه ها بن بست می مانند          

  حالا دوباره حضرت زهرا (س) دلی آتش

این نامه را امشب برایت می نویسم تا                 

    کمتر کنم درد ترا امضا دلی آتش 

نذر حضرت زهرا (س)

با نو سلام ، خسته نباشید لا اقل

آن جا نه ، پیش من بنشینید این بغل

بانو تمام چلچله ها جار می زنند

نام کسی شبیه ترا توی این محل

اینجا تمام پنجره ها روبروی توست

قدری بخند مسئله ها می شوند حل

قدری بخند ، خنده ای از جنس آفتاب

مانند چشم هات به شیرینی عسل

حالا که بغض توی گلویم شکسته است

حالا که خسته هستم ...حالا که ...لااقل

یک لحظه مکث کن وسط بیت های من

و بعد مرهمی برسان دست این غزل

من ترا می نویسم کنار خاطراتی که شاید خیالیست

پشت دار نگاهم نشستی بافتم چشم های ترا بعد

رفتی و گم شدی لابه لای طرح هایی که بر روی قالیست

آمد و روبه رویم قدم زد و نگاهش به سمت کسی بود

و تکان داد دستی برای دختری که گمانم شمالیست

تازه فمیده بودم شما هم دست های مرا خوانده بودی

من ترا دوست می دارم اما ...قول های شما احتمالیست

تو مرا دوست می داری اما ....نه از اول بگو این غلط بود

جمله ام را غلط خواندی ای بار جمله ام اتفاقا سوالیست

باز هم اخم کردی و رفتی تا غروبی که از ما گذشته است

باز هم منتظر می نشینم تا طلوعی که در این حوالیست

می نویسم ترا در کنار خاطراتی که شاید خیالیست

توی دفترچه ی خاطراتم چند سال است جای تو خالیست

و قصد کرده گوشه ی قلبش بکاردم

و من که سبز می شوم قیچی می آورد

می چیند و به دست کسی می سپاردم

او هم برای من دو سه تا طرح می کشد

و عاقبت به شکل خودش در می آردم

و چند سال بعد مرا قاب می کند

با لای سنگ قبر کسی می گذاردم

نقطه .و خاك قبر مرا بند مي كنند

وعاقدي هزار بله مي شماردم

 بله و باز بند دلم باز مي شود

دستي بلند شد كه به بالا بباردم

دارند دانه هاي مرا جمع مي كنند

حس مي كنم هنوز كسي دوست داردم 

گیرم کنار پنجره و بی تفاوتی

یک روز نامه های ترا چاپ می کنم

در یک کتاب خاطره و بی تفاوتی

در لابه لای کاغذ سبزی فروش ها

فرقی نمی کند تره و بی تفاوتی

هر صبح چشم های ترا هورت می کشم

با نان و چایی و کره و بی تفاوتی

نه مثل این که ما به تفاهم نمی رسیم

با این همه مشاجره و بی تفاوتی

من گریه می کنم و تو هی «گاف»می دهی

هی من و تو مشاعره و بی تفاوتی

قدر تمام پنجره ها دوست دارمت

با این که زشت و مسخره و بی تفاوتی

من موافقم ...شما؟