تقدیم به دستان مهربان مهربانترین مهربان

شهادت میدهم در چشم های خیست افتادم

از آن وقتی که دیگر چشم ها رفتند از یادم

شهادت میدهم اصلی ترین رکن جهان هستی

به اکسیژن ؟ نه ! محتاج نفس های تو این هستی

شهادت می دهم که مرکز دنیا ضریح توست

شهادت می دهم مردی که می آید شبیه توست

شهادت می دهم به قلبهامان عشق می دادی

کمی لبخند از باب الرضا(ع) تا صحن آزادی

نفس هامان برایت شعر می شد قافیه : باران

و شاعر میشدند اینجور کل مردم ایران

غزل یک جور میریزد به پایت اشک هایم را

قصیده جور دیگر می کشد سمت تو پایم را

*

کبوتر تا کبوتر آسمان را دور خواهم زد

به عشق تو تمام کهکشان را دور خواهم زد

به دنبال دو دست مهربانت هر سحر ، هر صبح

زمین را دور خواهم زد ، زمان را دور خواهم زد

*

کبوتر تا کبوتر آسمان را دوست میداری

تو آن مردی که کل کهکشان را دوست می داری

تو خورشیدی ولی با این همه نامهربانی ها

زمین را دوست میداری ، زمان را دوست میداری  

تو آن مردی که کل مردم ایران ... نه ! دنیا را

و دستان ضعیف نا توان را دوست می داری

قسم خوردند بی شک تو امام مهربان هستی

از این رو هرچه دست مهربان را دوست می داری

*

کبو تر تا کبوتر آسمان را دور خواهم زد

به عشق تو تمام کهکشان را دور خوام زد

شهادت می دهم اصلی ترین رکن جهان هستی

به اکسیژن ؟ نه ! مهتاج نفس های تو این هستی